งิ๊ง งิ๊ง

20080526 คนมันรวยช่วยไม่ด้าย เหอๆๆ
 
มีวันไหนไม่หงุดหงิดม่างฟะเนียะ
เค้าว่ากันว่า ถ้าหาความสุขเวลาทำงานไม่เจอแล้วแม้จะพยามเพียงใด.. ก็ถึงเวลาแล้วล่ะ  ง่ะ ไม่จิ๊ง ไม่จิง ทนได้ ศรียังทนด้าย..
 
ไม่ไหวแล้วอ่ะ เต็มที่วันนี้นั่งนับเข็มนาฬิกากันเลยทีเดียว พอห้าโมงเป๊ง ดิ๊กๆๆๆ ออกมาอย่างรวดเร็ว ตอนแรกก็ยังไม่รุอะนะว่าจาไปไหน ขอออกไปจากที่ตรงนี้ให้ได้ก่อนละกัน พอเดินไปที่จอดรถ ติ๊กต่อก ๆๆ  ขึ้นรถคันไหนดีน้า จานั่งรถกลับบ้าน แต่รถอีกคันก็ยั่วยวนซะเหลือเกิน แล้วทันใดนั้นสายตาก็หันไปเจอ… เหอะๆ หลบขึ้นคันนี้แล่ะวะ ไม่ต้องคิดเลย
 
จัดที่จัดทางได้เรียบร้อย เงยหน้าขึ้นมา ป๊าด… แล้วตรูอุส่าห์หลบมาทำไมล่ะเนียะ  โอเช  แล้วก็ยิ้มงาม ๆ ให้ไป 1 ที  ..ทำไรต่อไม่ถูก นอนดีก่า ^ ^
 
พอถึงห้างชั้นนำ  (อิอิ) แล้วตรูจามาทำไรดีล่ะเนียะ  ก็โต๋เต๋ไปเรื่อย โทษฐานที่บ่จี๊ ก็เสียตังส์ฉลองไม่มีตังส์ซะงั้น  ได้ลูกแมวมา 3ตัว น่าร๊าก  ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เดี๊ยวนี้หันไปรักแมวตั้งแต่เมื่อไร  สงสัยตั้งแต่ตอนที่เจ้าออยเอาเจ้าหลงมาอวดนี่ล่ะม้าง  อยากเลี้ยงม่าง  ถ้าจาหยิ่งดี  แง๊ว  ได้มา 3 ตัว เอาไปฝากใครดีหว่าอีกตัวนึง หุหุ
 
แวะกินปลาซาบะมาก่อนกลับ  กินปลาเยอะ ๆ จาได้ฉลาดๆ นะ ปิยนันท์น้า
(ยิ่งจนยิ่งจ่าย  เข้าใจไรผิดปะเนียะ)
 
 
งิ๊ง งิ๊ง วันนี้ไม่รุจาอ้อนใครเลย
ป๋า
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s