วัดใจ

20080302 ฤกษ์งามยามดี
 
หลังจากที่ผลัดกันเบี้ยวไปเบี้ยวมา  เราไม่ว่าง ช่างไม่ว่าง  ก็ได้ฤกษ์ว่างตรงกันจนด้าย
 
วันนี้ปิยนันท์เลยมีกิจกรรมเดียวที่สามารถทำได้ คือออนไลน์ สงสัยได้ออนท้างวันด้วยดิ มิตรรักแฟนเพลงท้างหลายได้เบื่อกันไปข้างแน่  หุหุ  เมื่อเช้าก็ไปก่อก่วนพี่เล็กกะตู่ใน hi-5 มาและ แล้วจาไปป่วนใครต่อดีล่ะ ไปไหนก้อไม่ได้ต้องอยู่เฝ้าสมบัติอันน้อยนิด ซึ่งก็ไม่เห็นมันจามีไร เผลอๆ ช่างอาจมองว่าห้องนี้มันช่างไม่มีไรเอาซะเลย ง้ะ
 
จิง ๆก็ไม่ได้ห่วงว่าจามีไรหายหรอกนะ  จาเอาก็เอาไปเต๊อะ  แบ่ง ๆ กันใช้  แต่ขี้เกียจโดนคนโน้น คนนี้ถาม ปล่อยช่างทิ้งไว้ได้งัย  … เหอะๆ  แล้วเราก็เอาชีวิตผูกกะสังคมอีกแล้ว…
 
ว่างๆ ก็แอบดูช่างเค้านั่งแคะแกะเกาผนังห้อง ตอนนี้ห้องกลายเป็นห้องขี้เหร่ไปละ ด่างๆ เหลือง ๆ ไม่อยากจาคิดเล้ย ลงทุนขนาดนี้แล้วมันไม่ดีอย่างทีคิดจาทำไงต่อดีหว่า  ช่วงนี้สมองสร้างสรรค์หยุดการเจริญเติบโตด้วยดิ
 
เมื่อวันศุกร์ไปโฮมเวิร์กเอาสีเขียวไปเทียบเบอร์สีมา หลังจากเล็งแล้วเล็งอีก  งานนี้ถ้าไม่ดูดีสุดยอด ก็บ้านนอกสุดกู่กันเลยทีเดียว เหอๆๆ 
 
โชคดีเจอน้องอาร์ม (เมาท์กันจนรู้จักชื่ออะ คิดดู๊) เค้าก็ชี้ชวน แนะนำ บริการดีสุดยอด นี่ขนาดบอกไปว่าพี่มาเทียบสีเฉย ๆ พี่ไมได้มาซื้อนะ เค้าก็บอกม่ายเป็นราย  น่าร๊ากจิง ๆ หรือว่าน้องชวนพี่คุยแก้ว่างง่ะ   อีกอย่างไปชุดพนักงานด้วยสิ น้องต้อนรับสาวโรงงานได้ปะทับใจมาก เอาไป 10 เต็มกับอาชีพบริการ  ให้มันได้งี้ดิ พวกหยิ่งๆ อ่ะ หัดดูแบบน้องเค้าม่าง เอ๊า แล้วหลุดมาบ่นได้งัยเนียะ  หลงปะเด็น  ง่ะ กลับๆๆ  มาชื่นชมน้องอาร์มต่อ 
 
ตอนแรกก็เข้าใจว่าน้องเค้าเป็นแค่พนักงานขายธรรมดา  คุยไปคุยมา หืม คุณน้องหน้าตาน่ารักสวยสะซะขนาดนี้ คุณน้องจบช่างก่อสร้างมาหรอ คุณน้องรับเหมาทำโน่นทำนี่ด้วยหรอ  ทึ่ง ๆ  เราเองยังไม่เห็นจาทำไรเป็นเลย นึกแล้วก็อนาจตัวเอง  ง่ะ
 
หลังจากที่อาทิตย์ที่ผ่านมาเจอมรสุมชีวิต อุปสรรควัดคนดีอีกรอบ เล่นเอา เหนื่อย เนือย หมดแรงใจกันไปเลยทีเดียว  อารมณ์ที่มันปะมาณว่าไม่ยอม งัยก็ไม่ยอม แต่ทำไรก็ไม่ได้ ผู้ใหญ่รุมรังแกฉัน  อึดอัดมากทำไรไม่ได้ ร้องไห้ก็ได้ฟะ  ช่วงต้นอาทิตย์นี้ร้อง ร้อง ร้อง เป็นดาราออสการ์ได้เลย สั่งปุ๊บไหลปั๊บ เป็นที่หนุกหนานของคนที่แผนก  ท้าย ๆอาทิตย์เริ่มปล่อยวาง  ใจเราร้อน แต่คนอื่นก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาไรกะเรา แล้วเราจาร้อนไปไย คิดแค่นี้ก็สงบได้เนาะ  ใจหนอใจ ง่าย ๆ แค่เนียะ แต่กว่าจาทำได้ ก็ไม่รุอนาคตจาเป็นงัยต่อไป…ตราบใดที่ยังไม่บรรลุ ซักวันได้เลวกะเค้าม่างแน่เล้ย  เฮ่อ ได้โปรดอย่ามาทำให้คนที่อยากเป็นคนดีต้องดีแตกกันบ่อย ๆ เลย  มันบาปน้า…
 
แล้วเราก็ต้องเป็นคนถอยอีกแล้วหรอ  การเป็นคนดีนี่มองเผินๆ เหมือนคนขี้แพ้เลยเนาะ  อะไรก็ต้องยอม

อโหสิค่ะ ยอมค่ะ ชาติไหนอย่าได้มาเจอะเจอกันอีกเลย  …
 แรงไปไม๊เนียะ
 
แต่ก็รู้สึกดีนะ  ที่อย่างน้อยคนที่เราอยากได้กำลังใจ เพื่อนสนิทท้างหลายเค้าก็อยู่เคียงข้างเราเต็มที่ ถึงจาไม่ได้ช่วยไรกัน แต่แค่คำไม่กี่คำมันก็ยกระดับใจเราไม่ให้ตกดิ่งลงเหวได้ แค่นี้ก็พอแล้ว
" เข้าใจนะ "
" ใจเย็น ๆ นะ "
 
ร๊ากกกกตายเลย เพื่อนฉาน ^ ^
 
หุหุ จากมรสุมครั้งนี้ก็มีคนได้ซึ้งกะธาตุแท้ปิยนันท์กันไปหลายคน  คนที่มองว่าปิยนันท์ ง่าย ๆ อะไรก็ได้เนียะ  จิงๆ มันคือความพยามตะหาก  พยามจาเป็นคนแบบนั้น จนพี่ชายเคยถามว่าจะพยามเป็นคนดีไปทำไม ไม่หนื่อยเหรอ  อืมนะ  แล้วก็ได้ซึ้งกันไปเป็นแถบเลย นอกจากมันจาไม่อะไรก็ได้แล้ว มันไม่ยอม มันวีนอีกตะหาก  เหอๆๆ โดนกันไปถ้วนหน้า  นะ แต่ก็ทำต่อหน้าตลอด ไม่เคยทำไรลับหลังนะ ถึงจางี่เง่า ก็เป็นการงี่เง่าเอาคืนนะ  ปกติเป็นคนพยามเป็นคนดีนะ  จิง ๆ นะ    ^ ^  แล้วตู่ยังมาตอกย้ำความเป็นตัวตนเราอีก  " อ๊อฟขี้วีนเนาะะ"  555 ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา เอ .. แปลว่าไรว้า 
 
เมื่อวานแขก miss call  ไป 3 รอบ เมื่อเช้าตรู่ โทรมาอีกรอบ  มาถามว่าจาเรียนภาษาญี่ปุ่นแถวไหนดี  ที่บริษัทจาให้เงินเดือนเพิ่มอีก 2 พัน ถ้าภาษาผ่านระดับ 1 (คิดระดับกันยังไงเนียะ) โห ไมให้กันง่าย ๆ เงียะอ่ะ
 ว่าไปก็น่าคิดเนาะ อย่างบริษัทเจ้าหลงอีก ที่ basic salary เด็กจบใหม่น้อยกว่าเงินเดือนฉานแค่พันเดียว ขณะที่ฉานอยู่มาจา 5 ปี โอ๊ย อย่ามากะตุ้นไรกันมากดิ คนไม่คิด ๆเจอสวัสดิการบริษัทอื่นดี ๆ มาเทียบกะสวัสดิการสุดยอดของที่นี่แล้ว จาเริ่มคิดซะดีไม๊เนียะ 
 
ช่วงนี้อยู่ในช่วงน้อยใจสวัสดิการบริษัทอย่างแรง  ให้ได้แค่เนียะ นอกจากจะแค่นี้แล้วยังจำกัด และพยามจะกำจัดกันซะด้วย แล้วก็จามาหาทางหาเหตุผลว่าพนักงานไม่ซื่อสัตย์ ไม่จงรักภักดีกะบริษัท 
 
ซื้อด้วยใจอ่ะ ทำได้มันก็ได้แล่ะนะ …
บ่นไปก็เท่าน้านและ  เค้าก้อคงคิดเนาะ อยู่ไม่ได้ก็ไปสิ จามาบ่นอยู่ทำไม
เหอะๆ ก้อนั่นจิ
ก็เราอยู่ด้วยใจงัย มันเลยยังตัดใจไปไม่ได้  เซ็งตัวเองจิง ๆ ทำไมไม่ลองอยู่ด้วยผลปะโยชน์แบบคนอื่น ๆ เค้าม่างน้อ
 
วันนี้ก็ได้รู้กันว่า นอกจากปิยนันท์จาขี้วีน ขี้แพ้ แล้ว  ยังขี้บ่นด้วย  เหอๆๆ
ปายดีก่า มีแรงดึกๆ จามาบ่นต่อ
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s