อดีตรำลึก

20080126 ส พักผ่อน
 
อยู่บ้านเงียบ ๆ ว่าง ๆ ก็รื้อสมบัติออกมากอง  พอรกได้ที่สะใจดีแล้วปิยนันท์ก็หันไปเล่นอย่างอื่นแทนซะง้าน  ผลงานตอนนี้ไม่อยากจาบรรยาย..รกหน้าอายได้ใจอย่างแรง  เหอๆ จาทำไงกะมันดี มีแรงเอาออกมากอง แต่หมดแรงเอาเก็บแล้ว   เอาผ้าคลุมไว้ก่อนซะดีไม๊เนียะ  หุหุ  จิงๆ ไม่ได้ขี้เกียจเลยนะ  แค่แว๊บไปนั่งตัดต่อรูปแป๊บเดียว ทำไมมันค่ำแล้วอ่ะ  พระอาทิตย์ตกปุ๊บก็หมดแรงทำงานปั๊บ เหอๆๆ  ติดมาจากบริษัทเลยทีเดียว  ไม่ได้หมดแรงนะ  แต่มันเป็นเวลาร่าเริงตะหาก  แล้วจะมีแก่ใจทำไรอีก  ก็ต้องเล่นต่อไป ^ ^
 
ตะกี๊ไปนั่งอัพเดทรูปใน Hi-5 มา จิง ๆ ไม่ได้อยากเอารูปไปเก็บไว้ในที่สาธารณะเลยนะ  แต่จากปะสบการณ์ 2-3 ครั้งแล้วที่คอมเจ๊งแล้วรูปทั้งหมดที่เก็บเหตุการณ์ความทรงจำทั้งหลายก็หายไปด้วย ไม่อยากซ้ำรอยบ่อย ๆ เดี๊ยวความทรงจำขาดตอน ยิ่งมีสมองปลาทองอยู่ด้วย -_____- "  แต่ก็มีบางรูปเหมือนกันที่ยังทำใจอยู่ 555 อยากรู้ดิ  ม่ายให้ดูหรอก  ^^
 
ถ้ามีใครบอกว่าเราชอบอยู่กะอดีตนี่ ยอมรับหน้าบานเลยนะเนียะ  อย่าว่าแต่รูปเก่า ๆที่แค่เห็นก็ย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนถ่ายได้เลย  ไดอารี่นี่ก็ตัวดี เขียนตั้งแต่สมัย ม.6 สมัยที่ยังเขียนในสมุด  แอบเขียน เก็บไว้ในที่มิดชิด  พัฒนามาเรื่อย ๆ จนเดียวนี้เริ่มเขียนประจานตัวเองให้ชาวบ้านอ่านบนเน็ตแล้ว  เค้าเรียกว่าวิวัฒนาการความหนามันแปรตามอายุจิง ๆ
 
เวลากลับไปอ่านไดอารี่เก่าๆ  บางทีก็คิดอะไรได้นะ
อย่างน้อยก็รู้ว่า ยิ่งแก่ภาษายิ่งแย่ลง  สมัยมหาลัยมีช่วงนึงปิยนันท์เขียนไดเป็นภาษาอังกฤษเลยนะขอบอก  ช่วงนั้นบ้าดีเจโจอี้มั่กๆ  ภาษากระฉูด   หุหุ เดี๊ยวนี้อย่าถามเลย แค่ฟังให้หูกะดิกเนียะ  ถามแล้วถามอีก
 
แต่ละช่วงชีวิตมันก็มีเรื่องสุข แล้วก็เศร้าอะนะ เศร้าไม่เท่าไรก็มีแหล่งสุขใหม่ แล้วก็กลับมาเศร้าอีก วนเวียน วนเวียน ไม่รุจบ
อันนี้ไปอ่านเจอในไดปีที่แล้ว ตอนกะลังสับสนว่าจาเอาไงกะตัวเองดีถึงขนาดต้องเอาธรรมมะเข้าข่มอย่างแรง
 
..เราไม่เคยมองว่าทุ่งดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาที่เราวิ่งผ่านมา คือสิ่งที่เราจะเจอในทุ่งดอกไม้สดใสข้างหน้าที่เรากำลังวิ่งเข้าหา..
 
อืมนะ แต่ทำไงได้ เรายังไม่บรรลุนี่เนอะ ก็ยังทำมึนวิ่งเข้าหาทุ่งดอกไม้สดใส แล้ววันนี้มันก็กลายเป็นทุ่งดอกไม้เหี่ยวเฉาอีกจนได้  ง่ะ  เข้าธรรมะซะง้าน 
 
ตู่ถามว่าทำไมไม่ลองเปลี่ยนบทบาทจากป๋าที่ไม่มีความสุข มาลองเป็นนู๋ แล้วหาป๋ามาเทคแคร์แทนดูบ้าง
ใจคนถ้ามันบังคับได้ ก็ไม่ต้องมีใครร้องไห้เสียใจหรอกมั้ง
และตอนนี้เราบอกตรงๆ ว่าก็สับสนนะ  ว่าจิง ๆ แล้วนู๋กะป๋าเป็นประเภท..เหตุเกิดจากความเหงา หรือเปล่า พอเวลาผ่านไปก็มีคนนึงคิดได้ก่อนว่า มันไม่ใช่นี่นา..
แต่ช่างมันเหอะ รู้แต่ว่า มันห่วง มันอยากให้มีสิ่งดี ๆ เกิดขึ้นกะคนๆ นี้  ก็เท่านั้น
 
ฝันดีนะนู๋ของป๋า
ปล.วันนี้อภัยโทรหาด้วย หลังจากที่ขโมยขึ้นบ้าน แล้วแยกย้ายกันไป ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย นานแล้วเนาะ
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s