เฮ่อ ในวันที่เธอไม่อยู่

20080104 ศ ทำงานวันแรกของปี
 
ตอนอยู่บ้านก็ยังสภาพจิตดีๆอยู่เลย  ทำไมพอไปที่ทำงานแล้วจิตตกได้  ไม่เข้าใจตัวเอง
 
วันนี้ปิยนันท์ทำตัวศิลปินสุดฤทธิ์ ทำงานก๊อกๆ แก๊กๆ ก็ทำนะแต่ดูจาไม่ค่อยได้งานเท่าไร เหอะๆ ก็มันไม่มีรมณ์อยากทำไรนี่นา   เซร็ง จิง ๆมันไม่ควรจามีอารมณ์นี้เลยนะ อุส่าเปิดทำงานมาวันแรก ปะเดิมฤกษ์ไม่ดีเอาซะเลย ตัวต้นเหตุอาการเซร็งนี่จารู้ตัวไม๊เนียะ..ยังดีหน่อยที่วันนี้ได้พี่เล็กกะตู่ชวนคุยไอพี  ไม่ง้านต๊าย  ตายแน่ ๆ  เฮ่อ…
 
นั่งนับเวลารอกันซะขนาดนี้ พอสี่โมงครึ่งเป๊งก็ไม่ต้องเดาเลย ไม่เหลือคร้าบไปแล้วคร้าบ กลับแล้วคร้าบ ไม่ไหวแล้วคร้าบ ขืนอยู่โอ ปิยนันท์เฉาตายแน่ๆ  พรุ่งนี้จาดึงตัวเองไปทำงานได้ป่าวว้าเนียะ ไม่มีแรงจูงใจให้มาทำงานเอาซะเล้ย
 
โอ๊ย …. เฉาแล้วนะ  รับรู้ไม๊เนียะ ………
 
ติดรถคุณโอ๊ดกลับบ้าน กลับมานั่งคิดตังส์(อีกแล้ว)  มีความสุขขึ้นมาในบัดดล  หุหุ ^^ เอาวะ มีเงินเป็นเพื่อนแทนก็ได้😛
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s