กลับบ้านนอกมาล่ะ

20071229-20080101 เทศกาลปีใหม่
 
เป็นการได้กลับบ้านอย่างไม่ตั้งใจจิง ๆ อืม ก็ดี ไป-กลับฟรี  พอดีเจ็กชายเอารถกลับ he จากลับไปเลี้ยงรุ่น!  เหอๆ  ป่านนี้ยังนับรุ่นกันถูกเก่งจิง ๆ (555 ติดรถเค้าไปยังไปเมาท์เค้าอีก  เป็นหลานที่ดีจิง ๆ เปลี่ยนเรื่องๆ)
 
ว่าไปข้อดีของการกลับบ้านนี่ก็มีเยอะเหมือนกันน้า
 
อย่างแรกที่เห็นชัดเลยก้อคือ  อาหารการกิน โอ้โหเฮะ ไก่ย่างวิเชียร  เป็ดย่าง ปลานึ่งบ๊วย ปูผัดผงกะหรี่ ต้มยำกุ้ง ไส้กรอก(ปะมาณไส้อั่ว) ขนมจีนขึ้นชื่อ ส้มตำอร่อย ๆ อยากกินไรสั่งได้จิง ๆ ที่ปะทับใจสุดๆ  อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย  ปลาทูทอดคับ ก็นะ  อยู่นี่ได้กินกะเค้าซะที่ไหน  ก็มันชินกะการกินข้าวคนเดียวเนาะ  อาหารง่าย ๆ อาหารจานเดียวก็อยู่และ  จะสั่งมาอลังการนั่งกินคนเดียว มันจาไม่งาม ที่สำคัญ กินเยอะนอนหลามไปไหนไม่ไหวอีก เซ็งกันไป  เหอๆๆ
 
ข้อดีข้อต่อไป กลับบ้านเกือบ 4 วัน เสียตังส์ไม่ถึง 50 บาท  หุหุ  ปะหยัดดีแฮะ เก็บเงินไว้ปรนเปรอความสุขตอนกลับมาแล้วดีก่า  โฮะ ๆ แค่คิดรายการเสียตังส์ก็ลอยมาเป็นซีรีส์เลย  ง่ะ
 
กลับบ้านครั้งนี้ได้รู้ว่า เวลาเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนตาม 
บ้านที่เคยเห็นตอนเด็ก ๆ ก็พัฒนาขึ้นมาด้วย เดี๊ยวนี้บ้านเราปูกะเบื้องซะงามเชียว สงสัยจะดูดีผิดหูผิดตา วันก่อนมีตาลุงมาโหวกเหวกโวยวายหน้าบ้าน ไอ้เราก็อยู่บ้านคนเดียว คุยไปคุยมาลุงแกบอกว่าจาเอาหนี้มาคืนให้ หมื่นนึง แอบคิดในใจ โห 
อาม้าเราแอบล่ำซำนะเนียะ มีตังส์ปล่อยกู้ซะด้วย  ก็ปล่อยให้เค้ารอไปจนอี๊จือมาแล้วถามเค้าเป็นเรื่องเป็นราว สรุปว่าเค้าเข้าใจผิด มาใช้หนี้ผิดบ้าน บ้านเจ้าหนี้เค้ามันข้างบ้านเราไม่ใช่บ้านเราซะหน่อย  หุหุ  แสดงว่าบ้านเราราศีรวยเริ่มจับนะเนียะ
โฮะๆๆ ภูมิจาย  555
ศาลเจ้าข้างๆ บ้าน ที่สมัยเด็กๆ  คิดว่ากว๊าง กว้าง วิ่งเล่นเหนื่อย ตอนนี้แอบมองเข้าไป  พื้นที่มันหดหรือเป่าเนียะ ทำไมมีแค่นี้เองอ่ะ  เดินแป๊บเดียวก็ครบรอบและ  อืม เปลี่ยนเรื่องดีก่า เดี๊ยวชาวบ้านรู้ว่าไม่ได้กลับบ้านนานมาก😛
ด้วยเป็นเทศกาลด้วยม้าง ใครๆ ก็กลับบ้าน ญาติโกโหติกาฉานเหรอเนียะ  ทำไมเยอะงี้ เจอข้างนอกไม่รู้จักนะเนียะ  ไอ้ยุค generation วัยเรา ก็มีลูกกันหมดและ  (แล้วเรารอดไปอยู่ไหนมาหว่า)  อย่างอรเงียะ อายุแก่กว่าเราปีเดียวเอง  เผลอแป๊บเดียวอุ้มลูก 5 เดือนและ จาไม่คิดไรนะ  ถ้าเป็นลูกคนแรก  แต่นี่คนที่สองแล้ว  แถมเลี้ยงลูกอยู่บ้านเฉย  ๆ ด้วย  เหอะๆ  อิฉา  ไม่ได้อิฉาที่มีลูกนะ (ไม่มีวันนั้นแน่) อิฉาที่ไม่ต้องทำงาน  555 ตอนนี้ก็อิฉาดีและ  ถึงเวลาให้อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ต้องทำงาน บ้าตายแหงม  ขอให้ได้อิฉาไว้ก่อน  เป็นลูกตัวอิฉาเป่าฟะเนียะ  เหอๆๆ
 
อ้อ สำคัญสุดๆ เลยเรื่องนี้  เคยคิดว่าตัวเองขี้งอน นิสัยเสีย ชอบงอนอาม้าแล้ว เหตุการณ์เมื่อวานทำให้รู้ว่า ลูกชายอาม้า ขี้งอน ขี้น้อยใจ เอาแต่ใจเก่งกว่าเราหลายพันเท่า  เหอะๆ  เวลามองคนอื่นแล้ว สำนึกเลย ตอนเราทำกะอาม้า อาม้าคงเสียใจเนาะ  เมื่อวานเรายังเกือบร้องไห้เลย ลูกชายไมทำกะแม่ตัวเองได้เนาะ  วันสิ้นปีจาเข้าปีใหม่อยู่และ  เฮ่อ  … ตอนนี้ก็คิดได้อ่ะนะ  ถึงเวลาปิยนันท์ก็คงแผงฤทธิ์อีกเหมือนเดิม เอาเป็นว่าจาพยามสงบสติอารมณ์ เอาเรื่องนี้เป็นบทเรียนละกันเนาะ เนาะ เน้าะ
 
กลับบ้าน โทรศัพท์ก็ไม่มีคลื่น  ก็ไม่เข้าใจทำไมปิยนันท์ภักดีกะฮัทช์ไรนักหนา  ไม่เปลี่ยนซะที ชาวบ้านชอบถาม  ไม่รุวุ้ย เป็นคนไม่เปลี่ยนใจง่าย ผิดตรงไหน เหอะๆ  นั่นแล่ะ  4 วันนี้เลยเงียบ เฉา เหงาจิตกันไป  ไม่ได้ป่วนใคร และไม่มีใครมาป่วน ว่าไปก็สบายใจดีเหมือนกันนะ  ติดเทคโนโลยี่มากไปก็ไม่ดี ปล่อย ๆ ซะบ้าง  ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีเน็ตให้เล่น อืม ก็อยู่ได้นี่นา ไม่ตายซะหน่อย  แต่พอนั่งรถกลับมาจากบ้าน พอเข้าเขตสระบุรีที่พอจามีคลื่นบ้าง เท่าน้านแล่ะ  โห  sms ดิฉันมาเป็นเสียงเพลง  ร้องกันจนเหนื่อยเลย  ก็นะ  เพื่อน ๆ ที่รักส่งความสุขมาให้ตั้งแต่ก่อน new year ส่งกันจน new year   อิอิ งี้ก็พิสูจน์ได้ว่า เรามีคนคิดถึงเยอะเหมือนกันน้าเนียะ  ดีใจจัง  ร๊ากกกทุกคนเลย จุ๊บ ๆ หุหุ ปลื้ม ปลื้ม
 
กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ เริ่มจะคิดแล้วนะเนียะ เวลาใครเดินทางไปไหนมาไหนชอบมาแวะเข้าห้องน้ำบ้านเรา  เดี๊ยววันหลังตั้งกล่องเก็บตังส์ค่าเข้าด้วยดีก่า  หุหุ ล้อเล่น  จิง ๆ ไม่ได้ไรหรอก แบบว่า บ้านมันรก ก็ชอบมีมุขขอเข้าห้องน้ำมาดูห้องกันจัง  ก่อนเจ็กชายกลับ ได้ยินแว่วๆ  เจ็กชายเมาท์กะเจ๊ตุ๊กว่า ไอ้อ๊อฟมันอยู่สมถะดีเนาะ    ไอ้ปะโยคเนียะ  ควรจาคิดตีความไปงัยดีเนียะ  ห้องมันไม่มีไรเลย หรือว่ามันอยู่เรียบง่ายดี  ง่ะ  ก็ม่ายมีตังส์ง่ะ  ไม่ได้อยากสมถะซะหน่อย  นู๋น้อยตาดำ  ๆ ยังรอตังส์มาพัฒนาห้องอยู่  ด้วยโบนัสที่ได้เดือนนี้ ไม่สามารถ  เหอๆๆ วกเข้าเรื่องนี้ได้งัยเนียะ  วกออกดีก่า  ใคร ๆ ก็ปะนาม  โดยเฉพาะเจ๊ตุ๊ก  "ไรเนียะ  เงินเดือนก้อน้อย  โบนัสยังน้อยอีกหรอ อยู่ไปได้งัยเนียะ"  นั่นดิ  ก็เพิ่งคิดได้เหมือนกัน อยู่มาได้งัยหวาตรู
 
โอย ๆ ไม่ได้ๆ ไม่วอกแวก มีสัญญาใจอยู่  ที่อยู่ทุกวันนี้เพราะเพื่อน ๆ  ถ้าจะไปก็คงเพราะเพื่อน ทำให้เราไป…   อืม ไง๋จบเศร้างี้ล่ะเนียะ 
 …. เอาเป็นว่าปีหน้าจาลองจุดไฟใหม่ ถ้ามันมอดเกินเยียวยาก็คงถึงวาระดิถีซะทีนะ  สู้เว้ย 
 
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s